ชีวิตฉันอยู่กับความเป็นจริงในขณะและเผชิญหน้ากับสังคมที่แอบอิงอยู่
ฉันไม่ได้สื่อสาร พูดคุย กับผู้คนที่ไม่รู้จักผ่านทางอุปกรณ์อิเล็กทรอนิค
ใช่สิ ฉันเดินออกมาแล้ว
ฉันพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
ต้องขอบคุณนะ ที่ทำให้ฉันได้รู้ว่า
.ถ้าเราไม่ได้หยิบยื่นความสำคัญอะไรให้กับมัน มันก็ไม่มีทางมาสำคัญอะไรกับเราได้.
ขอบคุณอย่างสูง ถ้าไม่มีคุณเป็นส่วนหนึ่งของมัน
ฉันก็ยังคงคลุกคลาน ลุ่มหลง หลับ-ตื่น อยู่ในโลกเดียวกับคุณ
ฉันถือว่าคุณคือประสบการณ์ที่สอนให้ฉันรู้จักคนเพิ่มอีกประเภท
.
ใช่
ฉันเดินออกมาแล้ว
และตั้งแต่เกิดมา…ฉันก็ไม่เคยเดินถอยหลังด้วยสิ :)
เวลามาก
น้อย
เร็ว
ช้า
ยาวนาน
แค่ไหน
มันก็เท่ากับศูนย์
อยู่ดี
ในเมื่อคุณไม่เคยให้ความหมายกับมัน
1 ปีแล้วกับพฤษภาคม
1 ปีแล้วที่ลืมว่าเคยมาที่นี่
1 ปีแล้ว พฤษภาคม
1 ปี แล้ว ยังเหมือนเดิม
ฉันมันไม่สมควรมีคนรักเลยจริงๆ
โคตรเศร้า
มีคนรัก
แต่ต้องมารับรุ้ความจริงที่ว่า
อยู่คนเดียวแม่งเหอะ!!!
ฉันกำลังทำร้ายตัวเอง
ทรมานที่สุดเลย ช่วงเวลาแบบนี้
ฉันร้องไห้ตลอดเวลาอีกแล้ว„
จิตใจที่ไม่เข็งแข็มเอาซะเลย ร่างกายที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามจิตใจ
ช่วงเวลานี้ ที่ฉันอาจจะเหงา และทำอะไรอยู่คนเดียวซักอย่าง
แต่มันไม่เหมือนกันเลย
ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาเดียวกัน และทำอะไรอยู่คนเดียว
แต่มันกลับเหงามากกว่าเป็นร้อยล้านเท่า
การอยู่คนคนเดียว แต่คิดว่ามีคนอีกคนที่ยังคิดถึงอยู่
กับการอยู่คนเดียว โดยที่ไม่มีใครอีกคนที่ให้คิดถึงกันแล้ว
มันไม่เหมือนกันเลย..
ถ้าหากความรัก จะไม่มีแล้ว
ฉันก็คงจะไม่มีใครได้อีก…ฉันรักเธอคนแรก
คนแรกจริงๆ ที่ผ่านมา ฉันไม่เคยรักใครได้หมดใจขนาดนี้เลย
ฉันไม่ได้เคยรู้สึกถึงคำว่า รักกัน ได้มาก มาก เท่านี้
ช่วงเวลานี้อาจจะทรมานแสนสาหัส
แทบจะทำเรื่องราวต่างๆในชีวิตประจำวันไมได้เลย แต่ฉันต้องเดินต่อ
ล้มได้ แล้วต้องลุกขึ้นได้
ความรักยังคงสวยงามเสมอ ฉันไม่มีวันลืม
คิดถึงเธอ..
By far